game

ผมรู้จักเกมส์มาตั้งแต่เด็ก สมัย เพล์วัน เพล์ทู เล่นมาหมดตัวผมจึงรู้สึกผูกพันธ์กับเกมส์มาเป็นอยากมาก มันเหมือนเพื่อนคอยปรับทุกข์ใจยามเรา สุข เศร้า เหงา มันมากกว่า วิดีโอเกมส์ที่ผู้ใหญ่บางคนมองว่ามันไร้สาระ เกมส์มีทั้งข้อดีข้อเสีย ถ้ารู้จักเอาด้านดีมาใช้ก็จะเกิดผลประโยชน์ แต่ถ้านำไปใช้ในทางที่ผิดก็เกิดโทษตามข่าวที่เห็นอยู่บ่อยๆนั่นเอง แต่ส่วนมากเป็นข้ออ้างของพวกอาชญากรที่ทำความผิดอ้างว่านำพฤติกรรมมาจากเกมส์ หรือโทษเกมส์นั่นเอง ทุกวันนี้เกมส์มีการพัฒนาจากเดิมขึ้นมาเยอะ มีความสมจริงขึ้น อย่างปัจจุบันตัวผมชอบเล่นเกมส์ในคอมพิวเตอร์ หรือ พีซี อยากเห็นคนที่อ่านกระทู้นี้มาร่วมกันซื้อเกมส์แท้จากคนผลิตเพื่อเป็นต่อยอดเกมส์ดีๆที่จะออกมาในอนาคตอย่าให้เกมส์เถื่อนต้องมาทำลายวงการการเล่นเกมส์ และมองมุมใหม่ว่าพวกที่ชอบเล่นเกมส์ไม่จำเป็นต้องเป็นเด็กติดเกมส์เสมอไป ถ้าเล่นแล้วเราแบ่งเวลาได้อย่างเหมาะสมก็ไม่มีโทษตามมา แต่เป็นการแบ่งเวลาว่างให้มีประโยชน์

โฆษณา

ถ่ายรูป

ชอบถ่ายรูปเพราะมันได้บอกเรื่องราวในขณะนั้นหรือหยุดบางสิ่งในชั่ววินาทีสั้นให้เป็นรูปออกมามันสื่อถึงอารมณ์ของเราได้ว่าเรารู้สึกอย่างไรเราอยากได้แบบยังไงในตอนนั้นและสถานการณ์ที่เราได้กดถ่ายไปตอนนั้นสภาพเป็นยังไงและมันสามารถถ่ายทอดอารมณ์ของคนถ่ายหรือบ่งบอกความคิดศิลปะในหัวที่ต้องการหรือสไตล์ที่ชอบออกมาได้ไม่มีจำกัดไม่ตายตัวนี่แหละที่ชอบถ่ายรูปและมันยังสามารถเลี้ยงชีพให้กับตนเองได้อีกด้วยและมันยังช่วยบันทึกความทรงจำและผ่อนคลายสมองได้เยอะทีเดียวและเรายังสามารถกลับมาดูสิ่งที่เราถ่ายออกมาได้ว่าอารมณ์ของเราในตอนนั้นรู้สึกยังไงเพิ่มแรงบันดาลใจในการเก็บความรู้สึกหรือความทรงจำที่มันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปถ่ายใหม่ได้อีก

img_7586
img_3110
img_3108-1
dsc09242-1

ขับรถ

ที่ชอบขับรถน่ะคือชอบการเดินทางที่สะดวกส่วนตัวไปไหนมาไหนก็ได้ไม่ต้องมีคนมาคอยฟิกแค่ไปทางนู้นไปทางแค่นี้และก็สามารถครอบครัวหรือเพื่อนๆไปเที่ยวไปทำงานไปมหาลัยได้ไม่ต้องฝ่าฟันกับสภาพอากาศที่เจอหรือยืนรอรถเมล์นานๆให้เสียเวลาไม่ต้องเสียค่าแท็กซี่ที่แพงๆพอมาเฉลี่ยกับน้ำมันที่ใช้บางครั้งมันก็ถูกกว่าค่าโดยสารหลายๆอย่างไม่ต้องมาเจอกับมลพิษทางควันรถอีกเพราะเราอยู่ในรถเป็นคนขับจะเปิดเพลงกินขนมในรถกรุบกริบคุยโทรศัพท์ก็ได้ไม่กวนใครจะเก็บของสัมภาระก็ได้เยอะไม่ต้องถือไปถือมามันเหมือนบ้านเล็กๆขนาดย่อมที่นึงเลยจะทำอะไรในรถก็ได้พักสายตาหลับสักงีบยังได้เลยเหมือนได้ผ่อนคลายไปในตัว

img_2604-1
img_2907-1
img_3104
img_3105

basketball

basketball เป็นกีฬาที่ผมชื่นชอบมากที่สุดในชีวิต และเล่นได้ดีที่สุดในชีวิต ผมเริ่มจากการแตะลูกกลมๆลูกนี้ครั้งแรกตอน 8 ขวบ เพราะไม่มีอะไรเล่นตอนนั้นเป็นเด็กปั้มเพราะร้านอาหารที่บ้านเปิดอยู่ในปั้ม เอาเราก็เอาเวลามาเล่นกับลูกกลมๆนี้เพราะไม่มีเพื่อนเล่น เดาะมันทุกวันๆๆแต่พอโตขึ้นช่วงชีวิตก็ไม่ค่อยได้กลับมาจับลูกนี้ ห่างไปนานพอสมควร จนกลับมาเล่นตอนม.2 ที่โรงเรียนเล่นกับเพื่อน ดังนั้นเวลาเล่นกับเพื่อนเราจึงมีพื้นฐานมากกว่าเล่นเข้าตาจนเพื่อนตกใจ ละมีเพื่อนคนนึงชวนไปฝึกกับเจ็กอี๊ด ที่สนามจันทน์(ปัจจุบันท่านได้เสียชีวิตแล้ว) เขาฝึกให้ผมเก่งขึ้น อดทนขึ้น เรียกว่าฝึกแบบเอาให้ตายเลยทีเดียว ตอนนั้นผมดีใจมากเมื่อรู้ว่าได้แข่งรุ่นอายุ 15 ปี ในลีค sponser เล่นให้กับ รร.วัดไรขิง ผมมีเวลาเตรียมตัวไม่กี่เดือน ช่วงนั้นอยากย้อนเวลาไปตบหัวตัวเองมาก เพราะตอนนั้นผมเริ่มขี้เกียจ ในขณะที่ทุกคนฝึกฝนทุกวันๆผมเริ่มไม่เอา ไม่ค่อยซ้อม หนีซ้อม พอถึงช่วงแข่ง ผมกลับเล่นไม่ค่อยออก จนเกมส์หลังๆเจ็กมั่กเปลี่ยนผมออกเร็วกว่าปกติเสมอ ผมเริ่มรู้ตัว แต่ไม่มีเวลาซ้อมอีกแล้ว ทีมผมเข้ารอบลึกแต่ไม่สามารถคว้าที่ 1 มาได้ ได้ที่ 3 ตอนนั้นทุกคนก็พึงพอใจเพราะทำเต็มที่แล้ว แต่ผมกลับรู้สึกว่าผมเสียดายเวลาที่เสียไปที่ผมทิ้งขว้างไป เป็นบทเรียนครั้งสำคัญในชีวิต แต่เหตุการณ์ที่เปลี่ยนการเล่นบาสของผมไปคือ 16 ม.ค. 2559 วันครู ผมประสบอุบัติเหตุรถชน ได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้า ต้องผ่าตัด เอาน็อตเข้าไปดามกระดูก ผมเดินไม่ได้ 3 เดือน แต่ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ หมอบอกไม่ควรกลับเล่นบาสหนักๆเหมือนแต่ก่อนได้แล้ว เพราะกระโดดมากๆอาจกระทบกระเทือน ซึ่งการเล่นบาสแบบจริงจังได้จบในตอนนั้น ทุกวันนี้ก็ผมเล่นได้แต่รู้ว่าไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว มันเจ็บปวดใจที่เรามองดูสนามบาสที่เราเคยเล่นแต่เราไม่สามารถกลับไปเล่นเหมือนเดิมได้ แต่ถามว่ายังรักบาสเหมือนเดิมไหม ผมบอกได้เลยว่า ผมยังรักบาสเก็ตบอลเหมือนเดิม สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณ เจ็กอี๊ด ธงธรัฐณ์ รัตนะพรรักษ์ แม้ตัวจากไปแล้วแต่ทุกคำสอนยังอยู่ในหัวใจของศิษย์คนนี้.

การเดินทาง

ฉันชอบการเดินทาง เพราะ ในแต่ละวันของทุกคนก็จะต้องมีเรื่องราวดีๆอยู่เสมอไม่ว่าจะไป ทำงาน เรียน  เที่ยว  กรเดินทาง ทำให้เราเห็นความสำคัญของสิ่งบางสิ่งที่เราเคยมองข้ามไปที่ทำให้เราไม่จำเจอยู่กับที่และตัวผมเองชอบสร้างเรื่องราวในชีวิตของผมซึ่งแต่ละสถานที่มีความทรงจำมากมายในการเดินทางของแต่ละสถานที่ การเดินทางเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมีความน่าตื่นเต้นโดยเราไม่เลยว่าระหว่างทางจะพบเจออะไรบ้างเราก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ และสิ่งต่างๆมากมายที่โลกใบนี้ที่กำลังเล่นซ่อนหา เพื่อที่จะให้เราตามหาสิ่งที่สวยงามที่สุด ในสถานที่ต่างๆ และทุกการเดินทางของเรา ซึ่งสิ่งที่สวยงามที่หาตามสวนหลังบ้านไม่ได้คือ ธรรมชาติและการเดินทางในแต่ละครั้งก็จะเจอเพื่อนร่วมทางที่เราไม่คุ้นหน้าที่มีจุดหมายเดียวกับเรา ผมคิดเสมอว่าการเดินทางที่ยังไม่ถึงจุดหมายนั่นยังมีข้างทางที่สวยอยู่เสมอและสิ่งสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้การเดินทางแต่ละครั้งนั่นมีความหมายคือ การได้มาเขียนบันทึกบรรยายความรู้สึกที่ได้จากการเดินทาง ขณะที่เรากำลังเดินทางไปจุดหมายก็อย่าลืมแวะชมดอกไม้และเก็บดอกไม้ข้างทางด้วยนะ แต่ในที่สุดแล้วความหมายของการเดินทาง ก็อยู่ที่เราเป็นคนนิยามเอง

S__6782981
S__6782980
S__6782979
S__6782978

Music ดนตรี

ฉันชอบในการฟังเพลงและเล่นดนตรี เพราะ ในการดำเนินชีวิตของเราทุกคนทุกวัย ก็จะต้องมีเสียงเพลงที่มาจากเครื่องดนตรีชนิดต่างๆให้เราได้ฟังเพลิดเพลิน และด้วยบ่อยครั้งเรามักจะมีความรู้สึกต่างๆความเหงา ความเศร้า ความสนุก การที่เราได้ฟังเพลงหรือเล่นดนตรี ความรู้สึกพวกนี้ก็จะบรรเทาลงไปจากเดิมอย่างมาก รู้สึกผ่อนคลายยิ่งใครอินกับเพลงก็จะแสดงความรู้สึกผ่านบทเพลงได้ง่ายเช่นเดียวกับการเล่นดนตรีผ่านสื่อ คือเครื่องดนตรีที่สามารถแสดงผ่านตัวคนเล่นเองว่ารู้สึกแบบไหนได้บ้าง การฟังเพลงไม่เคยทำร้ายใครนอกจากผู้ที่ฟังจะเกิดจินตนาการเชิงลึกจนขั้นถึงทำร้ายตัวเอง เสียงดนตรียังเป็นส่วนประกอบของภาพยนตร์ ไม่ว่าเครื่องดนตรีที่สามารถทำเป็นเสียงการเดินขบวนอันยิ่งใหญ่ได้  เสียงดนตรีส่วนตัวคิดว่าการใช้เสียงดนตรีเป็นตัวสื่อกลางในการมอบสิ่งที่เราพูดกับคนอื่นไม่ได้ เราจึงส่งดนตรีแทนคำพูดที่อยากจะบอกกับคนปลายทางนั่นได้อีกด้วยการฟังเพลงแนวต่างๆการเล่นดนตรีหรือฟังเพลงยังสามารถบอกถึงตัวบุคคลได้ไม่ว่าจะเป็นแนว Pop  metal  rock   และการเล่นดนตรีของเราคือการถ่ายทอดอารมณ์จากบทเพลงนั่นๆให้แกคนที่ฟังเพลงที่เราได้ถ่ายทอดมันออกมา

16707250_410940422583406_6257698775161962141_o
16114597_397004723976976_6971190723823696170_n
12809749_233820530295397_2435121333864541823_n
12489409_208605989483518_6279593068153541349_o

Photographer

ผมนั้นต้องบอกก่อนว่าเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปตั้งแต่มัธยมตอนนั้นความคิดเด็กๆเลยว่าตอนมันธยมคิดว่าใครมีกล้องมาถ่ายที่โรงเรียนมันดูเท่มากๆ ผมก็เลยเริ่มสนใจในการถ่ายรูป และได้ของทางบ้านซื้อให้ขออยู่นานมากกว่าจะได้เพราะต้องได้อย่างเสียอย่างตอนนั้นผมถึงขั้นไม่เอมอเตอร์ไซค์ แล้วหันมาเอากล้องแทน เพราะได้กล้องมาผมก็เริ่มเรียนรู้มันดู YouTube บ้างพี่สอนบ้างจนเริ่มปรับเป็นก็เลยนำมันมาที่โรงเรียนจากนั้นสิ่งที่ผมคาดไว้ก็เกิดขึ้นไม่มีผิดมีคนมาสนใจผมและให้ผมถ่ายรูปให้เต็มไปหมดแม่งแต่เพื่อนต่างห้องที่ไม่รู้จักกัน ตอนัน้นก็รู้สึกดี ถ่ายจนได้เป็นตากล้องให้โรงเรียนมันก็ทำให้ผมเปลี่ยนความคิด ตรงที่ว่าจากชอบมันเพราะเท่กลายเป็นชอบถ่ายเพราะมันเพิ่มความสามารถให้เราแล้วมันสามารถเป็นงานอดิเรกได้จากผมเริ่มถ่ายคนเป็นหลักแล้วใช้โปรแกรมแต่งเพื่อนก็เริ่มชมว่าถ่ายสวยบ้างแต่งสวยบ้าง แต่ตอนเราก็ยังไม่มั่นใจจนเริ่มมีเพื่อนมาจ้างบ้านเราก็รับเป็นบ้างงานเพราะเรามีแค่เลนส์เดียวแล้วมันซูมไม่ได้แถมยังแคบอีกจึงไม่เหมาะกันงานใหญ่ๆ ผมชอบอีกอย่างคือไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วถ่ายผมคิดว่ามันการที่เราเก็บความทรงจำดีกับเพื่อนและเราชอบเวลาคนที่ชอบมาขอให้ถ่ายให้หรือเราแอบถ่ายเขาไว้เราก็จะตั้งใจถ่ายและตั้งใจแต่งเป็น พิเศษ เป็นการเก็บความทรงจำเก็บรอยยิ้มนั้นไว้ รึมิตรภาพที่เรามีต่อเพื่อน

20170824_๑๗๐๘๒๔_0006
IMG_2539
20170824_๑๗๐๘๒๔_0016